Hilafet ve İmametle İlgili Bölüm

Hulefa-i Raşidin Ve Onların Seçimleri

Hadis No : 1731
Ravi: İbnu Ömer
Tanım: Hz. Hafsa (ra)’nın yanına girdim, saçlarından su damlıyordu. Bana: “Babam, yerine halife tayin etmiyormuş biliyor musun?” dedi. Ben: “Tayin etmesi gerekir” dedim. “Etmiyor!” dedi. Abdullah der ki: “Bu hususta babamla konuşmak üzere yemin ettim, sustum ve sabahleyin eve gittim. Ama babamla konuşmadım. Sanki elimde bir dağ taşıyor gibi sıkıntılı idim. Nihayet dönüp babamın huzuruna girdim. Bana halkın durumundan sordu. Haber verdim. Sonra kendisine: “Halkın birşeyler söylediğini işittim. Onu size söylemeye azmettim. Sizin, yerinize halife tayin etmeyeceğinizi zannediyorlar. Halbuki sizin bir deve çobanınız veya koyun çobanınız olsa, sonra sürüyü bırakarak size gelse, siz mutlaka sürünün zayi olacağını bilirsiniz, insanlara nezaretin daha (ehemmiyetli ve) çetin olduğu da malumunuzdur” dedim. Bu sözlerim ona muvafık geldi ve bir müddet başını (yastığa) koydu. Sonra tekrar bana doğru kaldırarak: “Allah dinini, muhafaza edecektir. Ben yerime halife bırakmamış olsam meşrudur, çünkü Resulullah (sav) da yerine kimseyi bırakmamıştır. Şayet bir halife bırakacak olsam o da meşrudur, çünkü Ebu Bekir bırakmıştır” dedi. İbnu Ömer der ki: “Vallahi babam, Resulullah (sav) ile Hz. Ebu Bekir’i anmaktan başka bir şey yapmadı. Anladım ki, Resulullah (sav)’a hiç kimseyi denk tutmayacak ve yerine de kimseyi halife bırakmayacak”

Kaynak: Buhari, Ahkam 51; Müslim, İmaret 12, (1823); Tirmizi, Fiten 48, (2226); Ebu Davud, Haraç 8, (2939)

 

Hadis No : 1732
Ravi: Amr İbn Meymun el-Evdi
Tanım: Hz. Ömer hançerlendiği sabah ben ayaktaydım. O’nunla -yani Hz. Ömer’le- benim aramda sadece Abdullah İbnu Abbas (ra) vardı, iki saf arasından geçince, arada durup bakmıştı. Bir boşluk gördü ve “Safları düz tütün” dedi. Saflarda herhangi bir boşluk kalmayınca öne geçip tekbir getirerek namaza başladı, ilk rek’atte cemaat toplanıncaya kadar, muhtemelen Yusuf veya Nahi suresini veya bunlara mümasil bir süre okudu. (Rüküye gitmek üzere) tekbir getirmişti ki, hançerlendiği sırada “Köpek beni öldürdü” veya “…yedi” diye bir ses işittim. el-Ilc (mel’unu), iki ağızlı bir bıçak elinde olduğu halde (kapıya doğru) fırladı, sağında solunda kime rastladı ise hançer sapladı. O gün cemaatten tam on üç kişi yaralamıştı. Bunlardan dokuzu derhal öldü. Bir rivayete göre yedi kişi ölmüştür. Bu durumu gören Müslümanlardan biri, herifin üzerine bir bürnus attı. el-Ilc yakalandığını zannederek bıçağı kendisine saplayıp intihar etti. Hz. Ömer (ra), Abdurrahman İbnu Avf (ra)’ı tutup öne geçirdi. Ömer’in arkasındakiler de benim gördüklerimi gördüler. Mescidin yan tarafındakiler, olup biten ne idi anlayamamışlardı. Ancak onlar, “sübhanallah, sübhanallah” diyen Hz. Ömer’in sesini duyuyorlardı. Abdurrahman cemaate namazı kısa bir şekilde kıldırıp tamamlattı. Cemaat namazdan çıkınca Hz. Ömer (radıyallahu anh): “Ey İbnu Abbas, bak beni kim öldürdü!” dedi. (İbnu Abbas) bir müddet dolaşıp döndü ve: “Muğire İbnu Şu’be’nin kölesi” dedi. Hz. Ömer (ra): “Allah canını alsın. Ben ona iyilik emretmiştim” dedi ve ilave etti: “ölümümü Müslümanlardan birinin eliyle yapmayan Allah’a hamdolsun. Sen ve baban, Medine’de el-Ilc’ların (İranlı kölelerin) çoğalmasını severdiniz.” (Bu söz İbnu Abbas (ra)’ya idi) çünkü en çok köle Abbas (ra)’da vardı, İbnu Abbas (ra): “Dilerseniz yapayım -yani isterseniz onların hepsini öldürelim-” dedi. Hz. Ömer (ra): “Hayır, sizin dilinizle konuşmalarından, kıblenize müteveccih namaz kılmalarından, haccmizla haccetmelerinden sonra hayır!” dedi. Sonra evine taşındı. Onunla bizde gittik. Sanki insanlara o güne kadar hiç musibet gelmemişti. Birisi: “Korkarım ölecek!” bir diğeri: “Bir şeyi yok” diyordu. Nebiz (hurma şırası) getirildi, ondan biraz içti. Bu, karnındaki yaradan geri çıktı. Sonra süt getirildi, ondan da içti. O da yarasından geri çıktı, iyice anlaşılmıştı, Ömer (ra) ölecekti. Halk gelip kendisine senada bulunuyordu. Bir genç geldi: “Ey müzminlerin emiri, Allah’ın müjdesiyle sizi müjdeliyorum. Resulullah (sav)’la sohbetiniz var, bildiğiniz gibi İslama geçmiş hizmetleriniz var. Sonra başa geçtiniz ve adaletli oldunuz ve sonunda şehadet!” dedi. Hz. Ömer (büyük bir tevazu ile): “Bütün bunların (günahlarımı karşılayabilmesini, Allah’ın huzurunda) başa baş yeterli olmasını ne kadar isterim” diye cevapladı. Genç geri dönünce, izarının yere değmekte olduğunu gördü. “Onu bana çağırın” dedi (ve gelince): “Ey kardeşimin oğlu, giysini kaldır, öyle yapman giysini daha temiz kılar, Rabbine karşı muttaki ol!” dedi. Sonra bana yönelerek: “Ey Abdullah, araştır bakalım üzerimde ne kadar borç var!” dedi. Hesapladılar, seksen altı bin dirhem kadar borcu olduğu anlaşıldı. “Ömer ailesinin malı yeterse, bunu onların malından ödeyin. Yetmezse Beni Adiyy İbnu Ka’b’ın malından iste. Onlann malı da yetmezse Kureyş’in malından iste. Kureyş’ten başkasına gitme. Bana bedel bu malı öde. Mü’minlerin annesi Aişe (ra)’ye git ve: “Ömer sana selam ediyor”, de. Sakın mü’minlerin emiri deme, bugün artık ben mü’minlerin emiri değilim” De ki: “Ömer İbnu’l-Hattab iki arkadaşıyla birlikte gömülmek için senden izin istiyor.” Abdullah der ki: “İzin istedim, selam verip girdim. Hz. Aişe (ra) ağlıyordu. “Ömer sana selam ediyor, iki arkadaşının yanında gömülmek için izin istiyor” dedim. Hz. Aişe: “Onu ben kendim için düşünüyordum. Fakat Ömer’i bugün kendime tercih ediyorum” cevabını verdi. Geri dönünce Ömer’e: “İşte Abdullah İbnu Ömer geldi!” denildi. Hz. Ömer (ra): “Ne haber getirdin?” dedi. “İstediğiniz oldu, Hz, Aişe izin verdi” denilince: “Elhamdülillah” dedi, “nazarımda bundan daha mühim bir şey yoktu.” Ruhum kabzedilince beni oraya götürün. (Oraya varınca, Aişe’ye tekrar) selam ver ve: “Ömer izin istiyor!” de. Eğer izin verirse beni içeri alın, eğer beni reddederse, beni Müslümanların mezarlığına götürün.” O sırada mü’minlerin annesi Hafsa (ra) geldi. Kadınlar onu örtüyorlardı. Onu görünce kalktık. Ömer’in yanına girdi. Yanında bir müddet ağladı. Erkekler de izin istediler. Onlar için, içerde bir yere girdi, içeriden ağlamasını işitiyorduk. “Ey mü’minlerin emiri, dediler, vasiyet et, yerine birini tayin et!” “Ben, dedi bu işe Resulullah (sav)’ın kendilerinden razı olarak öldüğü şu altı kişiden daha layık birini bilmiyorum, -ve isimlerim saydı: Ali, Osman, Zübeyr, Talha, Abdurrahman İbnu Avf ve Sa’d (ra).” devamla dedi ki: “Size Abdullah İbnu Ömer şehadet ediyor. Onun hilafet işiyle hiçbir ilgisi yok, tıpkı kendisine gelen taziye heyeti gibi. Emirlik, şayet Sa’da isabet ederse, mesele yok. Aksi halde, kim emir olursa ondan istifade etsin. Bilesiniz, ben onu aczi veya hıyaneti sebebiyle azletmedim.” Ömer şunu da söyledi: “Benden sonra gelecek halifeye Ensar’ı, Muhacirin’i, bedevileri ve taşra halkını vasiyet ediyorum.” Ruhu kabzedilince, onu çıkardık. Yayan (Hz. Aişe’ye kadar) geldik. Abdullah selam verip: “Ömer izin istiyor!” dedi. “Alın içeri!” dedi ve derhal içeri alındı, iki arkadaşıyla birlikte oraya kondu. Defin işinden boşalınca, hilafet hey’eti toplandı. Abdurrahman İbnu Avf (ra): “Seçimin asgari ihtilafla yürümesi için) aranızdan üç kişi seçin!” dedi. Zübeyr (ra): “Ben reyimi Ali (ra)’ye verdim” dedi. Talha (ra) da: “Ben reyimi Osman’a verdim” dedi, Sa’d (ra): “Reyimi ben de Abdurrahman İbnu Avf’a verdim” dedi. Abdurrahman (ra) (Hz. Ali ve Hz. Osman’a yönelerek): “Hanginiz bu işten (halife adaylığından) çekilir, böylece, halifemizi belirleme işini ona bırakırız. Allah ve Müslümanlar onun üzerinde murakıbtır. O da kanaatince en iyi olanı araştıracaktır” dedi. Ancak bu iki şeyh (Hz. Ali ve Hz. Osman (ra) sükut ettiler. Bunun üzerine Abdurrahman onlara: “Seçme işini bana bırakır mısınız? Allah en efdalinizi seçmem hususunda benim üzerimde murakıbdır!” dedi. O ikisi de: “Evet!” dediler. İkisinden birinin (Hz.Ali (ra)’nin elinden tuttu ve: “Senin Resulullah (sav)’a, yakınlığın, İslam’da da kıdemin, (önceliğin) var, bunu biliyorsun. Allah da üzerinde murakıbtır. Kasem ediyorum, seni seçecek olsam mutlaka adaletli olursun, Osman’ı seçecek olsam kesinlikle onu dinleyip itaat edersin.” Dedi. Sonra diğerine yönelerek, ona da buna benzer sözler söyledi. Her ikisinden de imsak (yani kesin söz) aldıktan sonra: “Ey Osman kaldır elini!” dedi ve ona biat etti. Ali (ra)’de biat etti. Sonra (kapılar açıldı) Medine halkı da gelip Hz. Osman’a biat etti.

Kaynak: Buhari, Fedailu’l-Ashab 8, Cenaiz 96, Cihad 174, Tefsir, Haşr 5, Ahkam 43, 3

 

Hadis No : 1733
Ravi: Abdullah İbnu Selam
Tanım: Hz. Osman (ra) muhasara edildiği zaman, namaz kıldırma işine Hz. Ebu Hüreyre (ra)’yi tayin etti. Bazan Hz. İbnu Abbas kıldırıyordu. Sonra, Hz. Osman (isyancılara) elçi yollayıp,benden ne istiyorsunuz? diye sordu. Onlar: “Hilafetten ayrılmanı istiyoruz” dediler. O da: “Allah’ın bana giydirdiği bir kaftanı çıkarmam” diyerek reddetti. “Onlar seni öldürecekler!” dediler. O: “Beni öldürdüğünüz takdirde, ebediyyen birbirinizi sevmeyecek, düşmanla elbirlik savaşamayacaksınız. Göre göre ihtilafa düşeceksiniz. Ey kavm, bana karşı çıkardığınız şu ihtilaf sakın ola başınıza, sizden öncekilerin maruz kaldığı belayı dolamasın!” dedi. İhtilalcilerin tazyikleri artınca, cuma gününe oruçlu olarak girdi. Gün biraz ilerleyince uyudu. Uyanınca: “Şu anda rüyamda Resulullah (sav)’ı gördüm. Bana: “Akşam yanımızda iftarını yapacaksın” buyurdu” dedi. O gün öldürüldü. Sonra Hz. Ali (ra) hutbe okumak üzere kalktı. Hamd-ü senadan sonra: “Ey insanlar, dedi, bana yaklaşın, gözlerinizi, kulaklarınızı dört açın. Şahsen ben ve sizler hepimizin fitnenin içine düşmemizden korkuyorum. Fitne sırasında, hepimize gayret gerekecek.” Devamla dedi ki: “Allah bu ümmeti iki edeble terbiye etti: Kitap ve Sünnet. Bunların (tatbiki hususunda), sultan nezdinde gevşeklik olamaz. Öyle ise Allah’tan korkun, aranızdaki meseleleri halledin.” Hz. Ali (ra) bunları söyleyip minberden indi ve beytü’l-maldan arta kalan servete yönelerek Müslümanlar arasında taksim etti.” [Rezin ilavesidir, kaynağı bulunamamıştır.]

Kaynak: Rezin

 

Hadis No : 1734
Ravi: Hasan Basri
Tanım: Hasan İbnu Ali, vallahi Hz. Muaviye (ra)’yi dağlar gibi büyük askeri birliklerle karşıladı. Bunun üzerine Amr İbnu’l-As, Hz. Muaviye’ye: “Ben vallahi, öyle askeri birlikler görüyorum ki, bunlar kendileri gibi (sayıca ve keyfiyetçe) akran olan birlikleri öldürmedikçe geri dönmezler” dedi. Muaviye de Amr (ra)’a -ki vallahi Hz. Muaviye bu iki adamın hayırlısıdır- şu cevabı verdi: “Ey Amr, söyle bakalım! Şunlar (bizimkiler) öbürlerini, öbürleri de şunları öldürseler Müslümanların işlerini kim benim adıma yürütecek, kim kadınlarının, yetimlerinin bakımını benim adıma üzerine alacak?” Sulh yapmak için, Kureyş’in Beni Abdişşems boyundan iki kişiyi yani Abdurrahman İbnu Semüre ve Abdullah İbnu Amir’i, Hz. Hasan (ra)’a gönderdi. Bunlara: “Haydi, şu zata gidin, ona (sulh yapmak istediğimizi) söyleyin. (Hilafet arzusundan vazgeçmesini) taleb edin, (buna mukabil ne isterlerse) verin!” dedi. Bunlar Hz. Hasan (ra)’ın yanına gidip, huzuruna çıktılar. (Hz. Muaviye’nin tenbihine uygun olarak) konuştular. (Hilafeti Hz. Muaviye’ye bırakması halinde ne isterse vereceğini) söylediler. Hz. Hasan (ra) onlara: “Bizler Abdulmuttalib’in oğullarıyız. Beytu’l-maldan bir hissemiz var. Bu ümmet (ihtiyaç karşısında mal için) kanını israf etmeye başladı. (Beytu’l-maldan bize ayrılacak hisse nedir?)” dedi. Onlar: “Hz. Muaviye size şunları teklif ediyor, hilafetten vazgeçmenizi taleb ediyor, mukabilinde ne istediğinizi soruyor” dediler. Hz. Hasan (ra): “Sizin bu vaadlerinizi bize kim tekeffül edecek?” dedi. Elçiler: “Sana biz tekeffül ediyor, garanti veriyoruz!” dediler. Hz. Hasan her ne talebte bulundu ise hepsine: “Biz tekeffül ediyoruz!” diyerek teminat verdiler. Böylece Hz. Hasan, Hz. Muaviye (ra) ile sulh yaptı. Hasan Basri demiştir ki: “Ben Ebu Bekir (ra)’i işittim şöyle demişti: “Resulullah (sav)’ı minberde gördüm, yanında Hz.Hasan İbnu Ali vardı. Bazan halka yöneliyor, bazan Hasan’a yöneliyor ve: “Şu oğlum, seyyiddir. Umulur ki, Allah bununla iki muazzam Müslüman orduyu sulha kavuşturacak” diyordu.”

Kaynak: Buhari, Sulh 9, Menakıb 25, Fedailu’l Ashab 22, Fiten 20

Kütüb-i Sitte Hadis arşivine ulaşmak için tıklayın!

Önceki sayfa 1 2 3
Etiketler

Bu içerikleri de okumak isteyebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı